"ती"……

"ती"……

         अनामिक, अवखळ,स्वप्नाळू,स्वच्छंदी आणि स्वैर. रानात बागडणारी हरणी. आपल्याच विश्वात मुक्त वावरणारी. लिहीत असते काही बाही चांदण्याची अक्षर घेऊन आभाळाच्या तुकड्यावर. समुद्र पाहताच प्रचंड हळवी होते. धावत सुटते लाटांवर आपली सोनेरी पावलं उमटवत. कधी बकुळ फुलांसारखी गुंफून घेते स्वतःला मूक होऊन. तेव्हा सुकल्यावरही दरवळत राहते बराच काळ तिची व्यथा. पण त्यातही आनंदच शोधतात लोक. तरीही ती खचत नाही कधी.रुजवून घेते स्वतःला खोल खोल मातीत मुळासारखी फक्त आणि फक्त झाडांना हिरवेपण देण्यासाठी .

         कधी पदराखाली दडवते स्वतःचच दुःख तर कधी चितारते रांगोळीतून तिची पारंपरिक व्यथा .कधी ओठावर रेंगाळत राहते होऊन कविता. कधी आनंदाने फुलपाखरू होऊन बागडत राहते तर कधी लहान मुलांत मूल होवून खेळत राहते. कधी कोरून घेते काळोखावर तिचे गहिरे रितेपण तेव्हा मूक होऊन आक्रंदत राहते तिचे जितेपण. कधी घुसमटत राहते आतल्या आत भंगलेल्या स्वप्नांना कवटाळून. अशा वेळी फेर धरून नाचू लागतात जीवनाचे बेसूर सूर. मग येऊन मिठी मारते मला कसल्याशा अनामिक भीतीने. रडत राहते .थरथरत राहते मला घट्ट बिलगून. वाटते तिला समजवावे, थांबवावे. पण मी रडू देते तिला याच विचाराने की आज मोकळी झाली तरच उभी राहील उद्याचे सारे काही समर्थपणे झेलण्यासाठी... 

आपल्या प्रत्येकीतच असते अशी "ती"……!

          


.........निकिता सु. विचारे