प्राक्तन

आवेगाच्या अशांत रात्री

गात्रात जागृती

पण बधीर साऱ्या संवेदना,

पदरात खेळती स्मृतींचे काजवे

अन नजरेत शून्य भावना..

करपाश कर्तव्याचा भासे विखारी

तरी ही प्रथा येथे आहे जुनी ,

समर्पित मी निखाऱ्यास होते

आज्ञा रवीची ती मानूनी.. 

मी घेऊन मुखी कापूस

स्पर्श खुशाल हा झेलते,

मी सोसत घाव काळजातला

या प्राक्तनावर रेलते..

✍️निकिता सुनिल विचारे